Επειδή το σχετικό άρθρο αναπαράγεται από ανάλογης πολιτικής αντίληψης μπλογκ και της γειτονιάς μας όπως "το λιοντάρι του Πειραιά" και το "Νέα Κερατσινίου", είπα να ασχοληθώ λίγο μαζί του, αν και είναι δύσκολο.
Αμέσως μου ήρθε στη μνήμη η περίφημη ταινία του Κρόνενμπεργκ, η μύγα.
Σε μια νεότερη έκδοση αν θυμάμαι καλά, μέσα σε μια διαδικασία «τηλεμεταφοράς» ένα άτομο έμπαινε σε έναν θάλαμο και στον δίπλα θάλαμο έβγαινε το ακριβές αντίγραφο του. Το πείραμα όμως αποτύγχανε διαδοχικά και τελικά στον δεύτερο θάλαμο έγινε δυνατόν να μαζευτεί όλη η χλέμπα, όλες οι ατέλειες του σώματος που βρισκόταν στον πρώτο θάλαμο.
Αυτό διέκρινα στο κείμενο του μπερδεμένου αρθρογράφου. Από ένα μάτσο ιδέες και ιδεολογήματα, συγκράτησε την χλέμπα, και αυτήν παρουσιάζει σαν εθνοσωτήρια άποψη που αντιπαραβάλλεται προς τον λόγο της ΔΗΜ.ΑΡ.
Καταγράφει μια σειρά επιχειρήματα τα οποία δεν ισχύουν, αλλά τον βοηθούν αφάνταστα να συντάξει εν τέλει τις επιθυμίες του, όπως του αρέσει.
Αναφέρει πχ. "Αν ένα κόμμα αποδέχεται ως αυτοσκοπό την παραμονή πάση θυσία σε έναν διεθνή οργανισμό, όπως η Ευρωζώνη, και τους συν αυτή οργανισμούς, ακόμη κι αν η θυσία αυτή είναι η δολοφονία του ελληνικού λαού, προκειμένου να μη διαταραχθεί η ευρωπαϊκή “Αγορά”, τότε αυτό το κόμμα είναι αριστερό;"
Η ΔΗΜ.ΑΡ. δεν έχει τέτοια άποψη, κάθε λογικός άνθρωπος το ξέρει, οι υπόλοιποι αφορούν μόνον τον συντάκτη και δεν θα ασχοληθούμε.
Στην εθνο-λενινιστική του χλέμπα επιστρατεύει επιχειρήματα του είδους : "Όταν λοιπόν μιλά η Κυβέρνηση για ιδιωτικοποιήσεις επιχειρήσεων ή πλουτοπαραγωγικών πηγών, και ένα κόμμα δεν είναι αντίθετο σε αυτές, αλλά ζητά να γίνουν με “διαφάνεια” και “αξιοκρατία”, τότε είναι αριστερό;"
Ναι, είναι αριστερό φιλαράκο, γιατί το ζητούμενο είναι η μεγιστοποίηση των ωφελημάτων προς τον πολίτη κι όχι η σοβιετικού τύπου κρατικοποίηση των πάντων.
Είναι φανερό όμως, ότι τα επιχειρήματα δεν έχουν κανένα νόημα, η ίδια η κουβέντα δεν έχει νόημα. Υπάρχουν δυο τελείως διαφορετικές αντιλήψεις ακόμη και για τον καιρό.
Είναι όμως μερικές φορές αναγκαίο να επισημαίνονται αυτές οι διαφορές για να μην ξεχνιόμαστε. Δεν αρκεί το περίφημο «η σιωπή μου προς απάντηση σου».
Γιατί αυτή ακριβώς η λογική που προπαγανδίζει ο αρθρογράφος, κρύβει μέσα της τις ενέργειες που κατέστρεψαν τον τόπο, που μας έφεραν στο χάλι που ζούμε δυο χρόνια τώρα που έσπασε το σπυρί.
Και από μέσα ξεχύνονται τα λόγια του.
