Αυτά τα λίγα ως μία μικρή εισαγωγή των όσων θα πω παρακάτω, ούτως ώστε να εξηγούμεθα ίνα μην παρεξηγούμεθα.Η Αριστερά στην Ελλάδα παραμένει σε ιδεολογικό και πρακτικό επίπεδο, πεισματικά γαντζωμένη στην κομμουνιστογεννή μήτρα της. (Εδώ που τα λέμε, μήπως ακόμα και η Ελληνική Δεξιά δεν ...Κομμουνιστοφέρνει ;;;; Αλήθεια, πότε έγινε ή συμπεριφέρθηκε ως Φιλελεύθερη ) ;;;;
Κάποτε ο τρισκατάρατος Κόκκαλης είπε μία ατάκα που είχε μεγάλη δόση συνολικής κοινωνικής αλήθειας : "Αυτούς τους φιλάθλους έχουμε" !!!! Δυστυχώς, μεταγραφική περίοδος ψηφοφόρων η πολιτικών με η χωρίς εισαγωγικά δεν υπάρχει και άρα σε αυτούς και πάλι θα αποταθούμε όταν γίνουν οι εκλογές ή με αυτούς τους ελλιπέστατου ψυχισμού, παιδείας και άρα νοοτροπίας πολιτικούς θα πορευτούμε δυστυχώς, ξανά.
Μέχρι εδώ λοιπόν, όλα μαύρα κι άραχνα η μάλλον ...κόκκινα και άραχνα θα παρατηρήσει κάποιος.
Απο τη μπάλα (Κόκκαλης) στην τέχνη, για να δανειστώ τον τίτλο του γνωστού θεατρικού του Πιραντέλο, "είναι έτσι, αν έτσι νομίζεται" !!
Δηλαδή ;
Δηλαδή.
Αν προ τριών και όχι παραπάνω ετών, υπήρχαν Ελληνες (πόσο τω πολλών δε μάλλον, Αριστεροί, οι απειροελάχιστες εξαιρέσεις δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν) που θα συζητούσαν όπως τολμούν και το κάνουν τώρα, για ανοίγματα επαγγελμάτων, συλλογικές κοινωνικές και όχι μόνο πολιτικές ευθύνες για την κακοδαιμονία μας, τη μείωση του δημόσιου τομέα και τον εξορθολογισμό του, μεταναστευτικά ζητήματα και άλλα τέτοια, θα διέτρεχαν άμεσο κίνδυνο να εκτοξευθούν από συντρόφους και μη στο ιδεολογικό πυρ το εξώτερον !!!!
Και όμως συμβαίνει !!
Και όμως…
Ενώ νομίζαμε ότι τα ξέραμε όλα εκεί «ψηλά» στο άβατον ιδεολογικόν μας όρος, «άγνωστες λέξεις» και έννοιες όπως «μεταρρύθμιση», απέκτησαν αίφνης μία θέση στη σκέψη -ίσως όχι άμεσα ακόμα στην πρακτική μας συμπεριφορά, θα ‘ρθει και αυτό- αναποδογυρίζοντας τους «πόλους» μας, λίγο πριν τους …αναποδογυρίσει το ημερολόγιο των Μάγυας !!!!
Και στο βάθος ΔΗΜ.ΑΡ.
Όπως σε κάθε εκρηκτικό μηχανισμό, έτσι και στην περίπτωσή μας, για να πυροδοτηθεί το υλικό χρειάζεται το «κουμπί».
Τον Ιούνιο του 2010 κανείς μα κανείς μας δεν πίστευε ότι μία ακόμα στις τόσες, διάσπαση στην Αριστερά, θα γινόταν ο πυροκροτητής, όχι για μία ακόμα ατέρμονη και ανούσια όπως είχαμε συνηθίσει ως τότε, μετά από κάθε διάσπαση,
ιδεολογική ηθικοπλαστικού χαρακτήρα λεκτική κόντρα των κομματικώς διαζευγμένων, μακριά από τα καυτά πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, αλλα συνηγορούσης και της όλης ζοφερής πολιτικής πραγματικότητας, σε μία πρωτόγνωρη για τα μέτρα και τα δεδομένα του χώρου, ζύμωση σκέψεων, ατελών η και ποιο ολοκληρωμένων ιδεών, προσωπικών η συλλογικών θέλω.
Όλο αυτό το μείγμα, έφερε γοργά αλλα και σταθερά την Δημοκρατική Αριστερά, όχι ως ένα ακόμα ουτοπικό Αριστερό ατόπημα στη συνείδηση της κοινωνίας (για μικρό χρονικό διάστημα, θεωρήθηκε και τέτοιο), αλλα τουναντίον, σε ελπίδα, στήριγμα, αποκούμπι αν θέλετε μίας ολοένα και διευρυνόμενης μερίδας κόσμου που όπως είπα και πιο πάνω, δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ένα μείγμα πολλών και πολλές φορές ανομοιογενών θέλω.
Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, το δικομματικό «κληροδότημα» της χούντας που το ονομάσαμε …μεταπολίτευση, κάτω από το βάρος των ανομιών του δείχνει να καταρρέει !!
Στο χέρι μας είναι λοιπόν να το αναστηλώσουμε ή να το αναπαλαιώσουμε ή και να το γκρεμίσουμε, μάλλον το τελευταίο θα πρότεινα εγώ ως γνήσιος «πολεμοκάπηλος», φτιάχνοντας με όσα υλικά μπορούμε να ξαναχρησιμοποιήσουμε τη νέα και όσο γίνεται ποιο… αντισεισμική μεταπολίτευση.
Θέλουμε ;
Μπορούμε ;
Αντέχουμε ;
Θα δείξει !!
Πάντως ένα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι : A la card πολιτεύματα δεν υπήρξαν ποτέ και πουθενά και ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξουν.
