Σου αφιερώνω το τραγούδι “Πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη” με τον Γιώργο Μαργαρίτη. Καλός ο Μαχαιρίτσας αλλά ο Μαργαρίτης το λέει μέ πόνο και αυτά που θέλω να σου πω με πονάνε λίγο…εσένα δεν ξέρω. Για να το φέρουμε όμως στις πραγματικές του διαστάσεις ας το κάνουμε ” Πέθαινα για σένα κι ας ήσουν απάτη” (το απάτη μην το παρεξηγείς. Εγώ δηλώνω “απατεώνας” δημοσιογράφος).
Να σου πω γιατί πέθαινα για σένα…Σου χρωστάω πάρα πολλά χωρίς να το ξέρεις. Σου χρωστάω την κρίση νεοπλουτισμού που πέρασα. Έπρεπε να τη ζήσω για να καταλάβω.Μεγάλωσα με το όνειρο που πλάσαρες τόσα χρόνια.Το όνειρο του ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας. Μια ζωή που προσπάθησα πάρα πολύ για να ζήσω.
Για ένα παιδί που μεγάλωσε στην Αγία Βαρβάρα (Santa Barbara μάλλον θα την έλεγες)…ξέρεις τη γειτονιά για την οποία τραγούδησε και ο Μαζωνάκης…ήταν ένα όνειρο να ζήσει αυτό που ήταν το life style της εποχής σου…και της ακμής σου. Είχα μουράτα αυτοκίνητα…μεγάλα τζιπ πολλών κυβικών…είμαι και κοντός και έπρεπε με κάποιο τρόπο να φαίνομαι. Τις σχέσεις μου τις πήγαινα σε in εστιατόρια…άνοιγα καλά μπουκάλια κρασί. Μύκονος Αράχωβα…ρούχα που έβλεπα από τις προτάσεις των περιοδικών σου… πήρα και Ρολεξάκι. Πες βρε παιδί μου ότι σε συναντούσα… πως θα σου έκανα χειραψία.
Είχα τα πάντα και τίποτα. Και σου βγάζω το καπέλο…και σε σένα και στην παρέα της Μυκόνου…θέλει κόπο να πλάσεις όλο αυτό το όνειρο για μια ολόκληρη κοινωνία. Και κυρίως για τις πωλήτριες των καταστημών του Κολωνακίου που έκαναν το σκατό τους παξιμάδι για να ζήσουν το όνειρο της Μυκόνου έστω και για τρεις μέρες…
Κατανοώ…και με καλή πρόθεση πάντα…την δυσκολία να κάνει κάποιος χαβαλέ προτείνοντας, επιβάλλοντας, αφορίζοντας, γενικεύοντας..μάλλον εκ του ασφαλούς. Δεν ήταν μόνο δική σου η πρόταση βεβαίως. Αυτό το life style το στήριξαν μια χάρα και οι ίδιοι οι πολιτικοί θεωρώντας αυτονόητη και δεδομνένη αυτή τη φούσκα.
Αυτό το life style πολλοί από εμάς δεν μπορούσαμε να το διαχειριστούμε… να το στηρίξουμε αλλά το παλέψαμε έστω αν το αγγίξουμε. Ρε Κωστόπουλε ξύπνησα. τουλάχιστον μπορώ να διαχειριστώ αυτό που ζω τώρα. Το τώρα δεν σηκώνει χαβαλέ. Ρε Κωστόπουλε ξύπνησα και ευτυχώς δεν τρόμαξα που έχασα το όνειρο γιατί τελικά δεν ξέρω και ποιος ήταν ή είναι ο εφιάλτης. Δεν έχω πια τζιπ… ένα 500αράκι έχω…τα ρούχα μου είναι φθηνά…τα ακριβά που έχω τα βλέπω και γελάω και με φασκελώνω… πάω μονο σε μικρά μεζεδοπωλεία κυρίως στον Κορυδαλλό… περνάμε καλά μέ φίλους σε σπίτια με κρασάκι. Το έγραψα το όνειρο και ξύπνησα. Δεν είχε νόημα ρε Κωστόπουλε και μάλλον το έχεις καταλάβει κι εσύ. Το είπες και πριν λίγο καιρό. Είπες πως ήσουν κι εσύ μαλάκας τόσα χρόνια (κάπως έτσι το είπες). Ξέρεις η μαλακία έχει μοναξιά δεν επηρεάζει συνειδήσεις δεν προτείνει δεν διαμορφώνει.
Δεν νομίζω ότι θέλω να σε δω τώρα πια. Να είσαι καλά κι εσύ και όλοι εκείνοι που τόσα χρόνια πλάθατε.. δυστυχώς όχι κουλουράκια….
από το http://giatzoglou.skai.gr
